Strona główna | NOWE! megazin eMkartki | megazin literacki | Magazyn (archiwum) | Odtwarzacz Kraków (2004) | MOS (2002) | historia | Kontakt

Strona główna/ Magazyn

Literatura
Film
Muzyka
Teatr
Medium
Wizje
Sztuka

Poeta, rekin i coca-cola

Joanna Laprus|2001|

Światowa prapremiera sztuki Philipa Ridley'a Sparkleshark, czyli Błysk rekina w 1997 roku w londyńskim Royal National Theatre zakończyła się owacją na stojąco. Polska wersja tej sztuki wyreżyserowana przez Jerzego Fedorowicza doskonale wpisuje się w program, jaki Teatr Ludowy realizuje od dawna, w program "terapii przez sztukę". Zjawisko znane w socjologii obejmuje zagadnienia terapii przez taniec, muzykę, teatr. Błysk rekina taką wychowawczo-terapeutyczną funkcję ma spełniać i co najważniejsze spełnia.

Spektakl docelowo przeznaczony jest dla młodzieży szkolnej, sytuującej się w przedziale wiekowym między 11 a 18 rokiem życia. Głównym zagadnieniem Sparkleshark jest pojęcie dyskryminacji. Ale jak czytamy w programie tekst porusza także inne ważne problemy, takie jak szacunek do samego siebie, zaufanie i tworzenie własnego wizerunku, uwielbianie bohatera, orientacja seksualna i trudne relacje rodzinne.

Fot. Łukasz Woźniak Akcja dzieje się na dachu wieżowca. Tutaj schronił się szkolny outsider, nieprzystosowany poeta Jake (Jakub Snochowski). Kolejno zjawiają się przedstawiciele innych postaw wobec rzeczywistości. Nowa uczennica Polly ( Katarzyna Zielińska); szkolna piękność Natasza ( Marta Bizoń, Dominika Knapik); sobowtór Nataszy, Carol (Katarzyna Raduszyńska). Grupę chłopięcą reprezentuje niewysublimowany podrywacz Russel ( Andrzej Kozłowski) i jego dwaj podwładni: Buzz ( Jan Nosal) i Speed ( Sebastian Pałka). Pojawia się również tajemniczy Shane ( Piotr Pilitowski) zajęty głównie paleniem papierosa i obserwowaniem rozwoju akcji.

Sztuka ma bardzo proste przesłanie: przemoc i agresję można pokonać dzięki poezji i miłości. Baśń może uratować Jake'a ale pod warunkiem, że w jej tworzenie zostaną zaangażowani wszyscy. Dzięki baśni Russel może stać się księciem, Polly księżniczką a Jake królem. Tylko baśń może przeciwstawić się brutalności. Wrażliwość pokona agresję. Ale baśń staje się w pewnym momencie psychodramą ujawniającą autentyczne uczucia i frustracje. Na dachu wieżowca - czyli na dachu świata spotykają się ludzie o różnym potencjale doświadczeń. W konfrontacji z baśnią ujawniają prawdziwą osobowość. Polly opiekuje się oszpeconym bratem.. Natasza ucieka w swój świat aby uciec od ojca, którego miłości nigdy nie zaznała. Carol naśladuje przyjaciółkę aby pozbyć się kompleksów. Nadwrażliwiec Jake nie potrafi ukryć się ze swoją poezją, nie udaje i dlatego jest dyskryminowany. Russel - jak mówi o swoim bohaterze Andrzej Kozłowski - to łobuz, machina seksu, która tak obnosi się ze swoim ciałem to w rzeczywistości zakompleksiony i nieśmiały facet, który wstydzi i boi się kobiet. Najbardziej tajemnicza postać sztuki - Shane jest kimś w rodzaju guru, ma wpływ na resztę grupy. Fizycznie słabszy od Russela, ma nad nim w rzeczywistości przewagę. Te wszystkie osobowości, nawet cierpiący na brak indywidualizmu Buzz i Speed, integrują się w obliczu baśni, wspólnie konstruując fabułę.

Fot. Łukasz Woźniak Głównym walorem tego przedstawienia jest oprawa muzyczna i młodzi wykonawcy. Jerzy Fedorowicz nadał sztuce charakter musicalu. Pierwowzór został wzbogacony o świetne teksty Bronisława Maja i muzykę Roberta Lubery. Krakowski gitarzysta współpracujący z Robertem Gawlińskim czy Arturem Gadowskim zaproponował młodej publiczności różnorodność muzycznej treści: obok lirycznych piosenek pojawiają się mocne rockowe utwory, afrykańskie rytmy i musical.

Sparkleshark jest spektaklem o młodzieży i do młodzieży jest skierowany. W rolach nastolatków wystąpili studenci PWST: Jakub Snochowski jako wrażliwy poeta Jake, Katarzyna Zielińska w roli Polly, Sebastian Pałka. Partnerują oni aktorom Teatru Ludowego, m.in. Marcie Bizoń i Andrzejowi Kozłowskiemu, który prezentuje nie tylko doskonały warsztat aktorski ale i świetną muskulaturę. Dzięki obsadzie spektakl wymyka się natrętnemu dydaktyzmowi, oferując dobrze zrealizowaną rozrywkę. Układy choreograficzne nadają przedstawieniu dynamizmu.

Baśń przestała być tylko baśnią. Stała się psychodramą pozwalającą zajrzeć w głąb siebie i uzdrowić wzajemne relacje. Błysk rekina udowadnia, że można w atrakcyjny sposób przekazać ważne treści, że można zrobić dobrą sztukę dla i o młodzieży. A żywe reakcje młodej publiczności świadczą o celowości tych działań.


Teatr Ludowy Philip Ridley "Błysk rekina". Reż.: Jerzy Fedorowicz. Scenografia: Elżbieta Krywsza. Choreografia: Violetta Suska. Muzyka: Robert Lubera. Teksty piosenek: Bronisław Maj.
Premiera: 28 października 2000r. Najbliższe spektakle odbędą się: 27,28 luty, godz. 11.oo; Duża Scena, os. Teatralne 34.


© 2000-2017 Megalopolis | megazin eMkartki | megazin literacki | Magazyn | MOS | Odtwarzacz |

intryguj --> goat.cupsell.pl | sklep z koziołami --> kozly.cupsell.pl | wszystko o kozłach --> kozly.net |
design by: goat, scripts: Maszyna PL